به رضا یزدانی عزیز
ای صدای خسته! از پُشتِ قفس جاری شو
جانشینِ این سکوتِ سردِ تکراری شو
لهجه ی سمفونی ِ تو این شب ُ تعبیره
وقتی نقطه چین ِ واژه با صدات درگیره
ساز ِ خوش صدای تو به حرمت ِ فریاده
سیمای ِ جادوییش از بند ِ ریا آزاده
نقشه ، تاراجِ شبونه س تو سکوتِ روزِگار
بِکش این سکوتِ تلخُ با صِدات بر سَرِ دار
می شه بغض ِ هر ترانه روی گیتار ِ تو وا شه
فرصت ِ ساختن ِ دنیا توی آواز ِ تو باشه
حنجره ت تو شهر ِ تردید میشه باز خُمپاره
واسه گوش ِ این جماعت که همش بیماره
نقشه ، تاراجِ شبونه س تو سکوتِ روزِگار
بِکش این سکوتِ تلخُ با صِدات بر سَرِ دار
بی مقدمه ، اصل ِ مطلب
آلوده ی تقدیرم ، همبستر ِ خاموشی
در حسرت ِ پایان ِ این بغض ِ فراموشی
در باور ِ تنهایی ، از دلهره سرشارم
دنیای من اینجا نیست ، بیهوده و سربارَم
آلوده ترینم من ، هم بغض ِ نگاهم شو
من ، غرق ِ گناهم باز ، اینبار پناهم شو
نیرنگ ِ فراموشی ، از دست ِ خودم خوردم
باور بکنی یا نه ، من بی تو کم آوردم
لیلای خطاکارم ، آلوده ی مجنونم
حتی به زلیخای هم حادثه مدیونم
آلوده ترینم من ، هم بغض ِ نگاهم شو
من ، غرق ِ گناهم باز ، اینبار پناهم شو
