رد ِ آخرین نگاهت ؛ روی زخم آرزومه

بی تو گیجم ، نمی دونم راه ُ بی راهه کدومه !

نامه های خط خطیت ُ من به دست باد سپردم

گریه هام امون ندارن ، هرگز از یادت نبردم

کوچه گرد ِ شهر ِ قصه ؛ من ِ آواره ی خسته س

توی کوچه های این شهر ؛ پنجره ت همیشه بسته س

هنوز اما زیر ِ بارون ،  یه غریبه رو به رومه

سایه ی وحشت دوریت ، تا همیشه روی بومه

 بودنم ُ جدی بگیر! حریف ِ روزگار منم

تو رُ می خوام تا بتونم ، قفل ِ شبا رُ بشکنم

 جغد ِ بی صدای ِ تقدیر ، حبسی ِ این روزگاره

طاقت ِ دیدن ِ عشق ُ ، توی این قفس نداره

من می گم بسه نشستن ، زیر ِ سایه ی سیاهی

گرچه تو نیستی ببینی ، من ُ تو فصل ِ تباهی

رد چشمات ُ می خونم ، روی جاده ی شکستن

بعد ِ تو دلای مردم ، راه ِ عاشقی رُ بستن

بزن آخرین سکوت ُ ، تو زلال ِ آینه بشکن

فاصله معنی نداره ، توی آواز ِ تو و من !

 بودنم ُ جدی بگیر! حریف ِ روزگار منم

تو رُ می خوام تا بتونم ، قفل ِ شبا رُ بشکنم

پی نوشت : بعد از مدتها دوباره قطار ترانه داره روی ریل میوفته

فکر می کنم هیچه ترانه هام! ولی راضیم چون می خوام تغییر کنم!

هم خودم هم ترانه هام و نوشته هام...

به شخصه معتقدم که هر ترانه پس از اجرا به تمام مخاطبانش تعلق دارد و و من برای انجام چنين کاری باید جوابی قانع کننده می داشتم برای تمام کسانی که با ترانه «تصور کن» و پیام انسانی آن ارتباط برقرار کرده اند. قبول اين پيشنهاد از طرف من توهينی بود به تمام کسانی که در اين سالها با آثارم عجين بوده اند و به همين دليل، با وجودی که مبلغ این قرارداد می توانست زندگی من را عوض کند، آن را نپذيرفتم.

پی نوشت : متنی که خواندید قسمتی از یادداشت اخیر یغما گلرویی ست.

برای اطلاع از جریان و خواندن متن کامل یادداشت به وبلاگ

 یغما ی عزیز سری بزنید.

پی نوشت دو : دیگه همه ی حرفا رو زدند...من چی بگم . جز اینکه کاش ما هم اینطور ارزش هنر رو بفهمیم.