اگه تو پیشم بودی

قفس ِ همیشه ی من ، یه سکوت ِ دس نخورده

ساعت ِ خسته رو دیوار که واسه همیشه مرده

کاغذای رفته بر باد ، غزلای نانوشته

انگاری نیستی و هیچ کس ، من ُ یادم نیاورده

من یادم رفته که زندون ، یه روزی یه آسمون بود

پر زدن اما همیشه ، بی تو تکرار جنون بود

تو چشام معجزه ی شب ، تو دلت هراس ِ رفتن

هر نگاه ِ ساده ی من ، واسه تو ترانه خون بود

اگه تو پیشم بودی زندگی اینجوری نبود

من بودم تو بودی ُ غصه ی این دوری نبود

روی شیش تا سیم ِ گیتار ، موعد ِ دستای ما بود

پیش آواز تو حتی هرچی سازه بی صدا بود

یاد ِ من رفته که لبهات تن ِ لحظه هامو بوسید

همه ی ثانیه هامون ، از حصار غم رها بود

حالا تو رفتی ُ زندون ، جای موندنی نداره

نبض ِ یخ بسته ی دستام ، نفسام ُ می شماره

از همون لحظه که رفتی ، بغض این حنجره پوسید

فصل ِ خاموشی ِ من شد ، هجرت ِ تلخ ِ ستاره

اگه تو پیشم بودی زندگی اینجوری نبود

من بودم تو بودی ُ غصه ی این دوری نبود