به همین سادگی (با یک نگاه تو ! )

آغوش

negardastanpour — Mon, 26 Oct 2009 20:37:46 GMT

شاید هنوز هم خیال ِ کسی ، تو را از من می رباید

به چی فکر می کنی بانو! که می سوزی و خاموشی

به کی غیر از من ِ عاشق ، تو این فصل ِ هم آغوشی

به چی فکر می کنی دائم ، تو آغوشت که می گیرم

که گُر می گیره چشمات ُ با هر اشک ِ تو می میرم

داری یخ می زنی انگار، من این احساسُ می فهمم

دلت بدجوری آشوبه ، می خوای ترکم کنی کم کم؟!

تنت می لرزه از گریه ، خیال کردی نمی فهمم؟

دارم دغ می کنم بانو ، ببین دوریم چقدر از هم!

بگو این عطر ِ پژمرده تو رُ یاد ِ کی آورده

نگاهم کن بگو چی شد ، که عشقم پیش ِ تو مرده!

من ُ کابوس ِ تنهایی ، تو و اشکای ِ تکراری

دارم حس می کنم این ُ که سخت از بوسه بیزاری

تو آغوشم بگیر امشب ،که دلگیرم از این دنیا

از این سقف ِ ترک خورده ، از این احساس ِ بی معنا

چشای خیست ُ پاک کن ، من امشب بی تو می بارم

همین حالا رها می شی، دیگه طاقت نمیارم!

.............................................................................................

باز هم تردید را در چشمان زندگی می خوانم! اینبار چه دروغ تازه ای...!

زخم ترانه

negardastanpour — Sun, 30 Aug 2009 13:07:53 GMT

برای نسل های سبزی که می آیند و فریاد را زنده می کنند

هم نفس لحظه رُ دریاب واسه آغاز یه فریاد

خون ِ سبزی که تو دادی می مونه همیشه در یاد

خونه مون اگه قدیمی اگه مرده اگه بی روح

اگه سهم ما سکوته ‌واژه هامون شده اندوه

اگه جای غنچه هامون خالیه واسه همیشه

عزیزم روزای رفته با ترانه زنده می شه

توی مشت هر ترانه زخممون وا می شه از نو

یه روزی پر میشه دنیا از شعارای من و تو

آره با همیم همیشه دیگه ترسی بین ِ ما نیست

هیچ کسی حریف ِ حکم ِ دشنه های بی صدا نیست

توی تاریکی ِ این سقف هنوزم ستاره مونده

یه نفر صدای ما رو انگاری به شب رسونده

هم نفس پلکت ُ وا کن چشمات ُ به جاده بنداز

دستام ُ بگیر که با تو پره از فرصت ِ پرواز

توی مشت هر ترانه زخممون وا می شه از نو

یه روزی پر میشه دنیا از شعارای من و تو

شرمنده بخاطر غیبت طولانی! روزگار خسته کننده ایست!

negardastanpour — Wed, 24 Jun 2009 09:34:01 GMT

شاه غزل سپیدموی زیباروی من!

من در میان آب و اتش ِ چشمهای تو

چیزی عجیب یافتم ،

سررشته ای عمیق و بلند

از عمق نگاههای معصوم تو

تا قعر ناشکیب این دل افسرده ام!

هزار بار چشمهایت را خواندم و راز هیچش را هرگز نفهمیدم

کجا بودی تو

کجا بودی و چرا رسیدی...

آن روز سیه آسمان

با سری به زیر و شانه هایی رو به آسمان ِ بلند زندگانی من .

ترانه...

negardastanpour — Fri, 08 May 2009 10:32:18 GMT

اگه تو پیشم بودی

قفس ِ همیشه ی من ، یه سکوت ِ دس نخورده

ساعت ِ خسته رو دیوار که واسه همیشه مرده

کاغذای رفته بر باد ، غزلای نانوشته

انگاری نیستی و هیچ کس ، من ُ یادم نیاورده

من یادم رفته که زندون ، یه روزی یه آسمون بود

پر زدن اما همیشه ، بی تو تکرار جنون بود

تو چشام معجزه ی شب ، تو دلت هراس ِ رفتن

هر نگاه ِ ساده ی من ، واسه تو ترانه خون بود

اگه تو پیشم بودی زندگی اینجوری نبود

من بودم تو بودی ُ غصه ی این دوری نبود

روی شیش تا سیم ِ گیتار ، موعد ِ دستای ما بود

پیش آواز تو حتی هرچی سازه بی صدا بود

یاد ِ من رفته که لبهات تن ِ لحظه هامو بوسید

همه ی ثانیه هامون ، از حصار غم رها بود

حالا تو رفتی ُ زندون ، جای موندنی نداره

نبض ِ یخ بسته ی دستام ، نفسام ُ می شماره

از همون لحظه که رفتی ، بغض این حنجره پوسید

فصل ِ خاموشی ِ من شد ، هجرت ِ تلخ ِ ستاره

اگه تو پیشم بودی زندگی اینجوری نبود

من بودم تو بودی ُ غصه ی این دوری نبود

پاسبون/ترانه

negardastanpour — Wed, 08 Apr 2009 10:36:18 GMT

درگذشت هنرمند بزرگ "بیژن ترقی" را به اهالی هنر و آفرینش تسلیت عرض می کنم. روحش شاد.

(سلام.دوستان هم ترانه با عضویت در وبسایت "بنیاد ترانه" می تونن به جمع هنرمندان بپیوندند)

پاسبون دستام ُ وا کن ، تا که دستاش ُ بگیرم

بذار این لحظه ی آخر ، توی آغوشش بمیرم

واسه ما زندگی این بود ، با ترانه قد کشیدن

مث ِ زندونی ، تو واژه ، از حصار ِ تن رهیدن

پاسبون دستای خسته م ، نفسای تازه می خواد

اگه دستام ُ نگیره ، پر می گیرم ، می رم ازیاد

تو می خواستی ما نباشیم ، دل ِ آسمون بگیره

توی این شبا هدر شیم ، تا سیاهی جون بگیره

تو سکوت ِ این خیابون ، هیچ کسی مثل ِ تو بد نیس

می دونم قلب ِ تو سنگه ، معنی ِ عشق ُ بلد نیس

ولی ما یه جای قصه ، می زنیم به سیم آخر

اونجا که شازده نگام ُ ، می کنه دوباره از بَر

هیشکی غیر ِ ما نفهمید معنی ِ ناب ِ بهشت ُ

اون معما که سیاهی ، روی پلک ِ شب نوشت ُ

می دونم کلید ِ زندون ، دستای همین ترانه س

"من دوسِت دارم" همیشه ، واسه ما رمز ِ شبانه س

............................................................................۱۹/۰۱/۸۸

ترانه ی پاسبون رو دیشب نوشتم. هنوز هم ترانه هام رنگ ترانه ی خودم نیست.

دارم سعی می کنم به من نزدیک تر شوم. حالا نوشتن برایم سخت ترین کار زندگی شده.

گذشت...

negardastanpour — Fri, 20 Mar 2009 16:36:18 GMT

وقتی که عید هم بی بهانه سر می رسد

نازنین من !

من بهار را با تو قسمت می کنم

همواره

گرچه هیچ گاه نه داشته ام و نه داشته است!

اما چیزهایی هم هست که انکارش نمی کنم.

خیالت

خواهشت

و رفتنت...

بهارانه بخند

که این تکیده ی خسته ٬ دل به بوسه ی شیرین تو بسته است.

............................................................برای تو که دوستت می دارم.

امسال ...

نمی گویم چه خواهم کرد. چه خواهم شد.

تو هرجا که می خواهی مرا ببر!

ش.ع.ر...ت.ر.ا.ن.ه

negardastanpour — Tue, 10 Mar 2009 14:28:43 GMT

/سپیده گاه بر مزار خفته گان/

سپیده گاه برای خفتن راهی نیست

سپیده گاه من به سرزمین تو می رسم

تلخ ِ اضطراب می شوم تا خورشید شعله سرکشد

باد روسری برقصاند

و شمع های مزارم خاموش شوند با گیسوی پریشانش!

و من زیر ِ آوار خاک

تن می دهم به موریانه های سمج...

تو نمی رسی که شفاعتم کنی!

تمام شب را خفته ای . سوسوی بادها را کشتم تا مبادا بیدارت کنند.

خفتی و من منتظرت بیدار...

شمع ها دیگر بار روشنی نخواهند گرفت

باد دوباره خاموشی اختیار خواهد کرد

چون تو بازگشته ای به راه خود... پشیمان از دیداری که در کار نبود.

دور می شوی.

سایه ات در امتداد قبرها بزرگ می شود

و من کوچک!

قتل نفس(صادق هدایت! زود رفتی)

روز غریبانه ی ما ٬ لحظه ی تلخ رفتنت

غربت ِ بوسیدن ِ مرگ ‌٬ تو التماس ِ بدنت

نفس نفس تو می زدی ٬ با تو بهانه جون میداد

دستای سرد ُ خسته تُ٬ به دست ِ آسمون میداد

تو قتل ِ نفس ِ واژه هام ٬ ثانیه هم امون میخواد

(آبجی خانوم) ِ قصه هات ٬ یه اسم ِ بی نشون میخواد

کاش به شبا جون بدم و اسم ِ منم خاطره شه

بگو چجوری زندگیم ٬ از روی عادت نباشه؟!

مث ِ خودت شعر ِ منم ٬ یه عمره تو این قفسه

می خوام به دارش بزنم ٬ هرچی که بود برام بسه!

لعنت به هرچی خاطره س ٬ به هرچی جای خالیه

خودت بگو حادثه بود ٬ مرگ ِ تو هم خیالیه

حالا منم مث ِ توام ٬ فکر می کنم خسته بودی

اون شیر ِ گاز ِ بی زبون رُ اشتباه بسته بودی!

افسانه ی خورشید

negardastanpour — Fri, 06 Feb 2009 08:28:18 GMT

سرزمین من جاییست ،

بر لب ِ ناخودآگاه ِ خورشید

که گاهی حواشی اش

نمناک می گردد و

بند ِ دلم پاره می شود !

جایی که چنان ممتد ، مثل ِ آونگ ِ ساعت ،

غقب می رود و باز می گردد

که شروع ِ هر لحظه اش

می شود خلقتی از نو ، نگاهی تازه به تکرار ِ عشق !

سرزمین ِ من ،

پای ِ خورشید ِ سیاهی جاودانه می گردد

که ساحل ِ افسونگر ِ هیچ مجسمه ای

قابل ِ پرستش نیست آن جا ،

جایگاهی

که آینه ی زشت رویی ِ من است.

سرزمین من ،

آه ، گاهی زُل می زند به عمق ِ چشمهایم

و گویی باز ...

متولد می شوم

متولد می شوم ، خلق می شوم!

پی نوشت: سرزمینی اگر برای زیستن و انسان بودن باشد!

/ عروسک /

negardastanpour — Mon, 05 Jan 2009 15:18:18 GMT

عروسک ‌! قصه دروغ بود ، گول زدن ما رُ دوباره

نوعروس کفش بلوری وقت شب به پا نداره

شازده ی قصر ِ طلایی تو قمار ِ قصه باخته

دنیامون حتی تو خوابم غول جادویی نساخته

ژنده پوش ِ عصر ِ امروز ، دیگه تا ابد فقیره

آخه شاهزاده نمی خواد ، جاش ُ اون گدا بگیره

.... این ترانه بازنویسی شد

بودنم ُ جدی بگیر !

negardastanpour — Sat, 08 Nov 2008 10:19:18 GMT

رد ِ آخرین نگاهت ؛ روی زخم آرزومه

بی تو گیجم ، نمی دونم راه ُ بی راهه کدومه !

نامه های خط خطیت ُ من به دست باد سپردم

گریه هام امون ندارن ، هرگز از یادت نبردم

کوچه گرد ِ شهر ِ قصه ؛ من ِ آواره ی خسته س

توی کوچه های این شهر ؛ پنجره ت همیشه بسته س

هنوز اما زیر ِ بارون ، یه غریبه رو به رومه

سایه ی وحشت دوریت ، تا همیشه روی بومه

بودنم ُ جدی بگیر! حریف ِ روزگار منم

تو رُ می خوام تا بتونم ، قفل ِ شبا رُ بشکنم

جغد ِ بی صدای ِ تقدیر ، حبسی ِ این روزگاره

طاقت ِ دیدن ِ عشق ُ ، توی این قفس نداره

من می گم بسه نشستن ، زیر ِ سایه ی سیاهی

گرچه تو نیستی ببینی ، من ُ تو فصل ِ تباهی

رد چشمات ُ می خونم ، روی جاده ی شکستن

بعد ِ تو دلای مردم ، راه ِ عاشقی رُ بستن

بزن آخرین سکوت ُ ، تو زلال ِ آینه بشکن

فاصله معنی نداره ، توی آواز ِ تو و من !

بودنم ُ جدی بگیر! حریف ِ روزگار منم

تو رُ می خوام تا بتونم ، قفل ِ شبا رُ بشکنم

پی نوشت : بعد از مدتها دوباره قطار ترانه داره روی ریل میوفته

فکر می کنم هیچه ترانه هام! ولی راضیم چون می خوام تغییر کنم!

هم خودم هم ترانه هام و نوشته هام...